فقـــر قدرتی دارد که وصف کردنش اسان نیست. با فقر میشــود ادمیان را محک زد، می توان عشق و محبت را پیدا کــرد.. فقـر زندگی است...! انسانی که فقیر نباشــد ثــروت به دست نمی آورد.. شــاید یک نوع آگــاهی است که تلاش کردن را به گونه ای خــاص به تو می آموزد..! فقــر همسرت می شود و احظاریه های اجرای مهریه اش را پیشکشت میکند!فقــر دوستت می شود و ممکن است تو را به یک ماشین مدل بالا ، یا یک طلا فروشی و شاید هم به یک متقاضی کلیــه بفــروشد...! فقــر تو را کــتاب خــوان و خستگی ناپذیر و آرام می کند ، انسان های ثــروتمند هیــچ چیـز ندارند درست مقابل انسان های فقیــرند که همه ی دنیــا را برای به دست اوردن پیش رو دارند...
فقــر زیبــاست!
دنیا را فراموش کن و به دلتنگی هایت مهر فراموشی بزن و با سال هایی که به مقصدی نامشخص می روند راهیشان کن...غصه هایت را در یک کیسه ی بزرگ سبز رنگ بریز و به مشکی ها هم توجه نکن،بگذار غصه هایت میان زباله ها هم متفاوت جلوه دهند...خیابان های تنهاییت را که مسیری بی انتها و یکطرفه ای بیش نیستند مسدود کن پیش از آنکه برایت یک طرح جدید دوطرفه شدنشان را اجرا کنند...خاطراتت را قاب بگیر و در یک کارتن تلویزیون بزرگ و قدیمی بگذار و پیشکش یک انسان ملقب به ناطق کن...
دستت را بالا ببر و آسمان را بگیر،آسمان را در مشتت آنقدر محکم بگیر تا مبادا برود و موجب احداث یک راه فرعی در تنهاییت شود....
به آسمان آرام بگو "دیگر جایش امن است!"